เมื่อโลกร้อน และน้ำแข็งละลาย

19
Jul 2011



ผมหย่อนตัวผ่านร่องน้ำแข็งทะเลลงสู่มหาสมุทรอาร์กติก ในตอนบ่ายอันหนาวเหน็บของเดือนพฤษภาคม น้ำทะเลเย็นจัดปะทะใบหน้าและศีรษะที่สวมหมวกยางกันน้ำนีโอพรีนอย่างแรงจนผมเกือบอาเจียน จุดที่ผมดำน้ำอยู่ทางใต้ของแลงแคสเตอร์ซาวนด์ นอกชายฝั่งทางเหนือสุดของเกาะแบฟฟินในอ่าวแคนาดา อุณหภูมิของน้ำคือ -1.6 องศาเซลเซียส ซึ่งเกือบจะเท่ากับอุณหภูมิน้ำทะเลก่อนแข็งตัว

ผมกัดท่อนำอากาศแน่นขณะต่อสู้กับอาการคลื่นเหียน ไม่นานผมก็หายใจช้าลง ศีรษะเริ่มชินกับความเย็นจัด  ผมดิ่งตัวลงสู่ใต้ทะเลอันมืดมิดสักพักและเงยขึ้นมองน้ำแข็งที่ผิวน้ำ ใจหวังจะเห็นผืนน้ำแข็งสีฟ้าราบเรียบและไร้สิ่งมีชีวิตอย่างที่มักจะเป็นในช่วงต้นฤดูกาลเช่นนี้ แต่มีบางสิ่งผิดปกติ

แผ่นน้ำแข็งนั้นเปรอะไปด้วยสีเขียวและน้ำตาลซึ่งกำลังเคลื่อนไหว ผมกะพริบตาและวัดระดับความลึกที่ผมอยู่ พยายามดูให้แน่ใจว่าไม่ได้หน้ามืด เพราะนั่นอาจทำให้ผู้ที่ดำน้ำตามลำพังใต้เพดานน้ำแข็งหนาเกือบหนึ่งเมตรเช่นนี้เกิดอันตรายถึงตายได้ แล้วผมก็ตระหนักว่าสิ่งที่เห็นไม่ใช่น้ำแข็ง แต่เป็นฝูงแอมฟิพอด (amphipod) หรือครัสเตเชียนรูปร่างคล้ายกุ้ง กำลังกินแพลงก์ตอนพืชซึ่งเติบโตอยู่ใต้แผ่นน้ำแข็งในฤดูใบไม้ผลิอันเป็นช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์กลับมาส่องแสงในแถบอาร์กติกอีกครั้ง น้ำแข็งและสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กนี้คือรากฐานของระบบนิเวศที่สัตว์ขนาดใหญ่กว่าทั้งหลาย ไม่ว่าจะเป็นหมีขั้วโลก วาฬ นก และแมวน้ำ ต่างพึ่งพาอาศัย

ผมอยู่ที่อ่าวแคนาดามาตลอดชีวิต และงานส่วนใหญ่ก็คือการถ่ายภาพรอยต่อน้ำแข็งกับทะเล ตอนที่ผมเริ่มทำงาน น้ำแข็งดูจะยิ่งใหญ่และไม่มีวันเหือดหายแม้ในเดือนที่อากาศอบอุ่นที่สุด น้ำแข็งส่วนมากก็ไม่ละลาย

You are here


ศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ
สังกัดกรมป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย
กระทรวงมหาดไทย

4353 อาคารศูนย์เตือนภัยพิบัติแห่งชาติ
แขวงบางนา เขตบางนา กทม. 10260
สอบถามเรื่องแผ่นดินไหวโทร :
0-2399-4114
ติดต่อสอบถามด้านธุรการ
0-2399-0881-4 ต่อ 101-102
โทรสาร 0-2399-1133


บทความล่าสุด

บทความทางวิชาการ